piątek, 18 marca 2011
Gruzja: rewolucja, której nie będzie!
środa, 22 grudnia 2010
Saakaszwili - Łukaszenka - taktyczny sojusz


19 grudnia 2010 roku miały miejsce wybory prezydenckie na Białorusi, w których po raz czwarty prezydentem kraju został Aleksandr Łukaszenka (uzyskać miał blisko 80% głosów poparcia). OBWE oraz niezależne ośrodki badań preferencji wyborczych wytknęły władzom naruszenie szeregu zasad demokratycznych wyborów. Polski minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski stwierdził, że polskie źródła wskazują, że Łukaszenka tej elekcji nie wygrał uzyskując znacznie poniżej 50% głosów. Kandydaci opozycji w czasie kampanii wyborczej byli jak zwykle marginalizowani (choć tym razem otrzymali skromny czas antenowy w telewizji państwowej), a główny konkurent prezydenta Białorusi – Uładzimir Niaklajeu został dotkliwie pobity przez „nieznanych sprawców” w czasie kierowania się na demonstrację opozycji po zakończonym głosowaniu. Sam wiec został rozpędzony, a wielu jego uczestników aresztowanych. Według szacunków opozycji uczestniczyło w nim 10 tysięcy osób.
W tym kontekście dziwić mogą pospieszne gratulacje dla prezydenta Łukaszenki złożone w telefonicznej rozmowie przez prezydenta Gruzji Micheila Saakaszwilego. Zdystansowany wobec wydarzeń na Białorusi pozostał nawet rosyjski prezydent Dmitrij Miedwiediew, który uznał, że to co się dzieje w tym kraju jest wewnętrzną kwestią Mińska. Saakaszwili mieniący się demokratą, lider prodemokratycznej Rewolucji Róż, przywódca Gruzji, którą chce zakorzenić w Sojuszu Północnoatlantyckimi i Unii Europejskiej wykonuje zdawać by się mogło dość kuriozalny krok.
Jednak zachowanie Saakaszwilego ma charakter do bólu pragmatyczny. Jego wsparcie dla Łukaszenki i zbliżenie z Mińskiem spowodowane jest pogorszeniem stosunków na linii Białoruś – Rosja obserwowane od sierpnia 2008 roku, czyli od wojny rosyjsko – gruzińskiej. Między Mińskiem a Moskwą co jakiś czas wybuchają konflikty dotyczące surowców naturalnych transportowanych z Rosji na Białoruś oraz dalej do Europy Zachodniej. Łukaszenka nie poddał się presji Moskwy i nie uznał niepodległości separatystycznych rejonów Gruzji – Abchazji i Osetii Południowej, za co ogromnie wdzięczny jest mu Saakaszwili. „Sojusz” Mińska i Tbilisi w głównej mierze opiera się na niechęci i problemach w relacjach z Federacją Rosyjską i ma charakter czysto taktyczny i pragmatyczny. Jego przejawami był długi wywiad prezydenta Saakaszwilego dla białoruskiej telewizji państwowej, wizyta wicepremiera Białorusi w Gruzji (zaproszony został sam Łukaszaneka, lecz wysłał swojego wicepremiera nie chcąc nadmiernie rozdrażniać Moskwę), czy ostatnie gratulacje dla Łukaszenki po wyborach prezydenckich.
Pomimo tego, że w „sojuszu” tym chodzi o doraźny interes polityczny, nie jest on podbudowany żadnym spoiwem ideologicznym, niesie on ze sobą niesmak i kładzie się cieniem na ocenie prezydenta Micheila Saakaszwilego w kontekście procesu demokratyzacji Gruzji.
niedziela, 25 lipca 2010
Gruzińska scena polityczna po wyborach samorządowych z maja 2010 roku
Zapraszam do lektury mojego najnowszego artykułu "Gruzińska scena polityczna po wyborach samorządowych z maja 2010 roku" opublikowanego na portalu Europejskiego Centrum Analiz Geopolitycznych.
http://www.geopolityka.org/pl/analizy/509-gruzinska-scena-polityczna-po-wyborach-samorzadowych-z-maja-2010-roku
poniedziałek, 17 maja 2010
Nowe teksty na portalu Twoja Europa
poniedziałek, 15 marca 2010
Nowe artykuły na portalu Twoja Europa
Zapraszam do lektury nowych tekstów o Ukrainie i Gruzji opublikowanych na portalu Twoja Europa:
1. Ocieplenie na linii Tbilisi - Moskwa?
http://www.twojaeuropa.pl/1439/ocieplenie-na-linii-tbilisi-moskwa
2. Ukraina ma nowego premiera
http://www.twojaeuropa.pl/1437/ukraina-ma-nowego-premiera
3. Premier Tusk z wizytą na Kaukazie
http://www.twojaeuropa.pl/1438/premier-tusk-z-wizyta-na-kaukazie
4. Gruzja: fałszywy alarm wojenny!
http://www.twojaeuropa.pl/1442/gruzja-falszywy-alarm-wojenny
poniedziałek, 22 lutego 2010
Nowe porządki na Ukrainie
http://gdb.rferl.org/0C35997D-0B78-4468-810C-3CC340CA8185_w270_h203_s.jpg
Premier Tymoszenko w sobotę ostatecznie uznała zwycięstwo Janukowycza, który zostanie zaprzysiężony na prezydenta 25 lutego. Tihipko, Jaceniuk i Azarow to nazwiska potencjalnych, nowych premierów.
Julia odpuszcza
Sąd zdecydował się zawiesić wyniki drugiej tury, jednak nie odroczył terminu zaprzysiężenia Wiktora Janukowycza na nowego prezydenta Ukrainy. W ciągu trzech dni miał odnieść się do zarzutów stawianych przez ukraińską premier. Nikt nie dawał większych szans na sukces przegranej Julii Tymoszenko. Obserwatorzy wyborów na Ukrainie zgodnie orzekli, że odbyły się one generalnie z poszanowanie reguł demokracji, a ich wyniki odzwierciedlają rzeczywisty stan preferencji politycznych Ukraińców.
Julia Tymoszenko początkowo po wstępnych rezultatach wyborów nie pokazywała się publicznie i nie komentowała swojej coraz bardziej prawdopodobnej porażki. Ostatecznie zamiast uznać zwycięstwo Janukowycza zdecydowała się na wariant konfrontacyjny, czyli walkę o ustalenie wyników drugiej tury w sądzie. Tym większe spowodowała zaskoczenie nagłą zmianą decyzji polegającą na wycofaniu skargi z sądu i uznanie Wiktora Janukowycza za nowego prezydenta Ukrainy. „To nie jest normalny sąd i to nie jest żadna sprawiedliwość, dlatego wycofujemy pozew wyborczy” – stwierdziła Tymoszenko w sobotę rano. Deputowani Partii Regionów tłumaczyli zmienną taktykę „księżniczki pomarańczowej rewolucji” jej rozchwianiem emocjonalnym po wyborczej porażce. Analitycy wskazują za to, że Tymoszenko uzmysłowiła sobie, że dalsze upieranie się przy nieuznawaniu wyników prezydenckiej elekcji nic jej nie da, że lepiej skupić się na utrzymaniu fotela premiera, który jest zagrożony.
Kandydaci na premiera
Liderzy proprezydenckiej Partii Regionów rozpoczęli rozmowy z innymi frakcjami parlamentarnymi na temat zbudowania konstelacji potrzebnej dla powołania nowego „niebieskiego” rządu. W nowej koalicji mieli by się znaleźć oprócz Regionałów – Komunistyczna Partia Ukrainy i Blok Łytwyna oraz partia odchodzącego prezydenta Wiktora Juszczenki – Nasza Ukraina. Jednak jak na razie formowanie nowej większości w ukraińskim parlamencie nie przyniosło żadnych rezultatów. Zdecydowano się jedynie na odroczenie wiosennych wyborów samorządowych. Nieoficjalnie zdecydowano się na taki krok, aby elekcję municypalną połączyć z przyspieszonymi wyborami parlamentarnymi, w których można byłoby wyłonić większość zdolną do powołania nowego gabinetu.
Wiktor Janukowycz natomiast ogłosił nazwiska kandydatów, którzy mogliby zastąpić Julię Tymoszenko na stanowisku premiera. Są nimi szef Partii Regionów i były minister finansów Mykoła Azarow, były przewodniczący Rady Najwyższej, kontrkandydat Janukowycza w wyborach prezydenckich Arsenij Jaceniuk oraz Serhij Tihipko, który uzyskał trzeci rezultat w pierwszej turze 17 stycznia.
Kluczową rolę w rozgrywce pomiędzy Janukowyczem a Tymoszenko odegra frakcja parlamentarna Naszej Ukrainy, która formalnie popiera gabinet Julii, jednak od wielu miesięcy głosuje wspólnie z opozycją. Patron Naszej Ukrainy - Wiktor Juszczenko może namawiać swoje koleżanki i kolegów do poparcia człowieka Janukowycza na stanowisko premiera, aby ostatecznie pogrążyć znienawidzoną Julię Tymoszenko.
Inauguracja Janukowycza
Pierwotnie współpracownicy prezydenta-elekta zapowiadali, że w swoją pierwszą zagraniczną podróż uda się do Brukseli. Jednak podczas sobotniej rozmowy telefonicznej z rosyjskim prezydentem Dmitrijem Miedwiediewem Janukowycz obiecał mu, że w pierwszych dniach marca uda się z wizytą do Moskwy.
Artykuły o Gruzji
Dla osób zainteresowanych szerzej Gruzją postanowiłem zamieścić linki do moich wcześniejszych artykułów. Pierwszych z nich zatytułowany "Perspektywa członkostwa Gruzji w NATO" jest próbą oszacowania szans Tbilisi przystąpienia do Sojuszu Północnoatlantyckiego. Natomiast drugi - "Rewolucja, róże, Rosja" jest próbą podsumowania i oceny pięciu lat prezydentury Micheila Saakaszwilego. Zapraszam do lektury!
1. "Perspektywa członkostwa w Gruzji", Międzynarodowy Przegląd Polityczny, nr 23, 2009 rok, http://www.mpp.org.pl/23/23_2.html
2. "Rewolucja, róże, Rosja", Nowa Europa Wschodnia, nr 1, 2009 rok
http://www.new.org.pl/index.php?module=newspaperarticles&id=62


